Αρχική σελίδα

ΕΝΑ ΑΛΧΗΜΙΣΤΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ

Πριν από ενάμιση χρόνο περίπου ξεκίνησα ένα πείραμα φυτικής αλχημείας, της ονομαζόμενης σπαγειρίας, αφού παρακολούθησα κάποιο σχετικό μάθημα που διοργάνωσε τότε ο S. H. Τα μαθήματα αυτά (που ξεκίνησαν στη Θεσσαλονίκη) δεν συνεχίστηκαν, όμως ήταν αρκετά για να κινήσουν το ενδιαφέρον μου.

Έβαλα λοιπόν σε εφαρμογή τη διαδικασία, που δεν θα περιγράψω σε λεπτομέρειες δίνοντας τις ακριβείς οδηγίες, αλλά μόνο την ουσία κάποιων βασικών της σταδίων. Όταν μετά από λίγο καιρό το πείραμα έφτασε περίπου ως τη μέση του, το διέκοψα διότι δεν μπορούσα να αντιληφθώ κάποια χρησιμότητα για μένα.

Πριν από λίγο καιρό ήλθε πάλι στο νου μου το μισοτελειωμένο αυτό πείραμα. Τα υλικά και τον απλό εξοπλισμό τα είχα φυλάξει. Σκεφτόμενος για τα πιθανά πνευματικά οφέλη της αλχημείας, συνειδητοποίησα ορισμένα πράγματα που μου άνοιξαν νέους ορίζοντες όσον αφορά το βαθύτερο νόημα των διαδικασιών αυτών. Θα ήθελα να επισημάνω ότι η Αλχημεία, ως πνευματική επιστήμη έχει ευρύτατο πεδίο εφαρμογών, τα οποία δεν έχω τη δυνατότητα να σχολιάσω, διότι δεν τα γνωρίζω. Όμως εμείς μια πνευματική επιστήμη δεν την προσεγγίζουμε «φιλολογικά», ούτε μας ενδιαφέρει η πληρότητα των πληροφοριών που διαθέτουμε, ούτε ασφαλώς ελπίζουμε ότι θα εργαστούμε με όλες τις πλευρές της. Όπως συμβαίνει και με τα σύμβολα, η επαφή μας μαζί της μάς αποκαλύπτει μια μόνο όψη της, αυτή που έχουμε τη δυνατότητα να κατανοήσουμε και που μάς είναι απαραίτητη σε αυτό το στάδιο της εξέλιξής μας. Όλες οι άλλες πλευρές παραμένουν «αόρατες» για μας, διότι δεν αφορούν την εξελικτική μας δυναμική, της παρούσας τουλάχιστον στιγμής.

Για τους προαναφερθέντες λόγους η παρουσίαση της αλχημικής διαδικασίας που θα κάνω, είναι προσωπική. Όμως ελπίζω ότι ο ενθουσιασμός και το πάθος για εμβάθυνση σε ορισμένα από τα «μυστικά» των παραδοσιακών επιστημών της μυήσεως, υπερκαλύπτει την έλλειψη πληρότητας γνώσεων και εμπειρίας. Τον τελευταίο καιρό έχω συνειδητοποιήσει ότι τα αποτελέσματα παράγονται όχι λόγω της πολυμάθειάς μας, ή ακόμα λόγω της μεγάλης μας εμπειρίας, αλλά πρώτιστα λόγω του πάθους μας, το οποίο είναι στη πραγματικότητα η ενέργεια και η «προσωπική μας δύναμη».

Ελπίζω η παρουσίαση που θα ακολουθήσει να είναι ένα κίνητρο για όλους όσους νομίζουν πως η ενασχόληση με τις παραδοσιακές επιστήμες είναι μόνο για τους «ειδήμονες» και για τους «εξελιγμένους». Στην πραγματικότητα είναι για τους «παθιασμένους», γι αυτούς που πιστεύουν στον εαυτό τους, γι αυτούς που γνωρίζουν ότι ισχύει το «αιτείται και δοθήσεται υμίν», είτε είναι αρχάριοι, είτε είναι προχωρημένοι. Ένας από τους λόγους που οι πνευματικές μας προσπάθειες φαίνεται πως παραμένουν άκαρπες είναι γιατί δεν πιστεύουμε στον εαυτό μας, ούτε στον «δίδοντα», και ταυτόχρονα δεν μας διακατέχει ο απαιτούμενος πόθος. Δεν είμαστε δηλαδή «Άνθρωποι της Επιθυμίας».

Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο ο οποίος, για πρώτη φορά στη ζωή του, επιχειρεί να μάθει ποδήλατο. Είναι πολύ αδέξιος, διότι στον εγκέφαλό του δεν υπάρχουν οι «εγγραφές», που του δίνουν την δυνατότητα να ισορροπεί πάνω σε ένα ποδήλατο. Σταδιακά, με την προσπάθεια, εγγράφονται στον εγκέφαλό του οι απαιτούμενες πληροφορίες, γίνονται οι απαραίτητες «συνάψεις» μεταξύ των νευρώνων και τότε πλέον λέμε ότι ο άνθρωπος αυτός έχει μάθει να οδηγεί ποδήλατο.

Σκεφτείτε τώρα τον ίδιο άνθρωπο, να προσπαθεί να μάθει να οδηγεί μοτοσικλέτα, για πρώτη φορά στη ζωή του. Επειδή γνωρίζει ήδη πώς να ισορροπεί πάνω σε ένα ποδήλατο (διαδικασία είναι παρόμοια με την ισορροπία πάνω σε μια μοτοσικλέτα), ενώ είναι απολύτως αρχάριος, θα ενεργεί σαν να διαθέτει ήδη κάποια εμπειρία και τα αποτελέσματα θα έρθουν γρηγορότερα. Διότι οι μέσα του υπάρχουσες «εγγραφές» για το ποδήλατο, είναι παραπλήσιες με τις απαιτούμενες «εγγραφές» για τη μοτοσικλέτα. Είναι δηλαδή προετοιμασμένο το «έδαφος».

Όταν εμείς τώρα προσπαθούμε να εργαστούμε επί του εαυτού μας, αλλάζοντας ορισμένα πράγματα, αποκτώντας νέες ποιότητες και νέες ενέργειες, συναντούμε μεγάλη αντίσταση, διότι όπως θα λέγαμε, είμαστε «άμαθοι». Δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες διεργασίες και μέσα μας εμφανίζεται η αδράνεια και η αδεξιότητα του αρχάριου. Αν όμως κάπου στον εγκέφαλό μας, κάπου στην ψυχή μας, υπήρχαν ήδη παρόμοιες «εγγραφές» οι οποίες δεν προέρχονται μεν από την εργασία με τον εαυτό μας, αλλά από κάποιες διαφορετικές αλλά ανάλογες διεργασίες, όπως στα προαναφερθέντα παραδείγματα με το ποδήλατο και τη μοτοσικλέτα, αυτό δεν θα ήταν μια μεγάλη βοήθεια;

Πιστεύω πλέον ότι μια από τις χρήσεις της Αλχημείας είναι αυτή. Εκτελώντας μια υλική διαδικασία, ένα πείραμα χημείας θα λέγαμε, το οποίο είναι με τέτοιο τρόπο οργανωμένο, ώστε να έχει συμβολική ομοιότητα με τα εξελικτικά στάδια που καλούμαστε να διανύσουμε εργαζόμενοι με τον εαυτό μας, τότε «χαράσσεται» στη ψυχή μας ένα ίχνος, ένα μονοπάτι, που έχει μεγάλη ομοιότητα με τις «εγχαράξεις» που προκαλούνται από την εσωτερική εργασία. Και ενώ εμείς έχουμε αποκτήσει εμπειρία βλέποντας με τα μάτια μας, δουλεύοντας με τα χέρια μας, πάνω σε μια πρωταρχική ύλη, έχουμε καταγράψει στον εγκέφαλό μας εγγραφές που είναι παρόμοιες με αυτές της πνευματικής εξέλιξης. Τα αποτελέσματα έρχονται γρηγορότερα και ευκολότερα. Ενώ είμαστε αρχάριοι κινούμαστε με την ταχύτητα ενός προχωρημένου, διότι μέσα μας υπάρχει ήδη ένα «αυλάκι», το οποίο έχουμε ανοίξει μέσω της Αλχημείας και του Νόμου των Αντιστοιχιών.

Το συγκεκριμένο πείραμα το οποίο έχω ολοκληρώσει, είναι το πρώτο που έχω κάνει στη ζωή μου. Όμως τα αποτελέσματα ήταν επαρκή, ώστε να κινήσουν το ενδιαφέρον μου για να συνεχίσω και στο μέλλον τους πειραματισμούς μου. Δεν θα περιγράψω λεπτομερώς την διαδικασία, θα σταθώ μόνο σε κάποιες φάσεις, που είχαν ιδιαίτερο νόημα για μένα. Θα μπορέσω όμως να μεταδώσω μόνο το εξωτερικό τους μέρος, όχι την «ενέργεια» που διαθέτουν, ούτε και τα αποτελέσματα επάνω μου. Αυτά πρέπει να τα ανακαλύψει κανείς για τον εαυτό του, διότι είναι θέμα προσωπικής εμπειρίας, της οποίας μπορεί να μεταβιβάσει κανείς το εξωτερικό διανοητικό «κέλυφος», όχι όμως την βαθύτερη κατανόηση και την μεταμορφωτική ενέργεια.

Διαχωρίζει κανείς τα συστατικά ενός φυτού, που επιλέγεται με αστρολογικά κριτήρια, στο εκχύλισμα (ψυχή και πνεύμα – υδράργυρος και θείο) και στο στερεό υπόλοιπο (σώμα – άλας), που είναι τα υπάρχοντα άλατα. Υποβάλει τα άλατα σε μια διαδικασία καθαρισμού, διάλυσης, θέρμανσης, φιλτραρίσματος και τελικά τα επανενώνει με το εκχύλισμα.

Θα έλεγε κανένας ότι αν δεν αποβάλλουμε σε αρκετό βαθμό τις αδυναμίες μας, ή αν δεν τις έχουμε τουλάχιστον υπό έλεγχο, δεν θα πρέπει να θέσουμε στη διάθεσή τους, τις ψυχικές μας ενέργειες. Διότι τότε οι αδυναμίες μας ενισχύονται και αποκτούν μεγάλη καταστροφική δύναμη για μας και για το περιβάλλον μας. Αυτές είναι οι περιπτώσεις ανθρώπων με ισχυρή προσωπικότητα, αλλά χαμηλού ηθικού επιπέδου.

Έτσι λοιπόν η κάθαρση πρέπει να είναι επαρκής. Τα άλατα στο συγκεκριμένο πείραμα, αφού υποβληθούν στις ανάλογες διαδικασίες, πρέπει να έχουν χρώμα λευκό. Έκανα λοιπόν τις σχετικές ενέργειες, παραβλέποντας κάποιες λεπτομέρειες, ελπίζοντας ότι θα αποκτήσω μεγαλύτερη ποσότητα εξαγνισμένων αλάτων. Πράγματι η ποσότητα ήταν επαρκής, αλλά κάτι δεν μου άρεσε στο χρώμα τους. Σαν να μην ήταν ακριβώς λευκό. Αμφιταλαντεύτηκα για λίγο, σκεφτόμενος αν πρέπει να προχωρήσω στο επόμενο στάδιο, που είναι η συνένωση με το εκχύλισμα (ενέργεια), ή να επαναλάβω τη διαδικασία του εξαγνισμού.

Η παραλλαγή που έκανα της διαδικασίας ήταν ότι σε μια φάση διήθησης του διαλύματος των αλάτων, από τα ξένα στοιχεία, τα υπολείμματα μιας απανθράκωσης, σκόπιμα κράτησα τη θερμοκρασία του διαλύματος υψηλή και περιορίστηκα σε ένα μόνο φιλτράρισμα, χρησιμοποιώντας φίλτρο καφέ και όχι ειδικό χαρτί χημικού εργαστηρίου, το οποίο βαρέθηκα να πάω να το αγοράσω. Σκέφτηκα όμως ότι μέσω του φαινομένου της μυστικιστικής συμμετοχής, (participation mystique), ίσως έχω «ταυτίσει» με μυστικιστικό τρόπο τον εαυτό μου με τα υλικά που επεξεργαζόμουν και ότι μια προχειρότητα επάνω τους, ίσως είχε άσκημη επίδραση και σε μένα, λόγω μηχανισμών «συμπαθητικής μαγείας». Φοβούμενος λοιπόν τις λάθος «εγγραφές», επανέλαβα την διαδικασία.

Αυτό που δεν μου άρεσε στο χρώμα των αλάτων δεν ήταν κάτι το ξεκάθαρο. Σαν να είχαν ένα απαλό μπεζ χρώμα, και όχι καθαρό λευκό. Ήταν περισσότερο διαίσθηση και όχι οπτική βεβαιότητα. Πάντως κάτι δεν πήγαινε καλά. Ένοιωσα ότι αυτή είναι η αίσθηση που έχουμε και μας προειδοποιεί πως κάτι δεν πάει καλά με μας, ενώ νομίζουμε ότι λειτουργούμε σωστά στη ζωή μας. Τότε είναι που γίνονται τα λάθη. Παρακάμπτουμε τη φωνή της καρδιάς μας και ακολουθούμε την οδό που μας βολεύει, με όλες τις ευφυείς της δικαιολογίες. Θεώρησα ότι η συγκεκριμένη αίσθηση που μου έδωσε αυτή η φάση του πειράματος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στον εαυτό μας, σαν ένα διαγνωστικό κριτήριο της ποιότητας του εσωτερικού μας κόσμου και την κράτησα έτσι στη μνήμη μου.

Αφού επανέλαβα την διαδικασία διαλυτοποίησης και διήθησης των αλάτων, είδα ότι στο φίλτρο έμεινε μια ακόμη ποσότητα αδιάλυτου και ακάθαρτου υπόλοιπου, επιβεβαιώνοντας έτσι τις υποψίες μου. Αυτό δεν πρέπει να γίνεται και μέσα μας; Αν η καρδιά μας μάς λέει ότι κάτι δεν πάει καλά, δεν πρέπει να αντιπαρερχόμαστε την πληροφορία αυτή με επιπολαιότητα. Καλό είναι να «φιλτράρουμε» για ακόμη μια φορά τον εαυτό μας, και η διαδικασία αυτή να μην γίνεται «εν θερμώ», διότι η συναισθηματική ψυχραιμία, ακόμα ίσως και μια δόση «ψυχρής» λογικής, έχουν την σημασία τους. Όταν ενεργούμε «εν θερμώ», διάφορες αδυναμίες μας, διαφεύγουν από τα «φίλτρα» μας, διότι βρισκόμαστε υπό την επήρεια των συναισθημάτων μας, του θυμικού μας.

Ελπίζω να έχω καταφέρει να «ανοίξω την όρεξη» στους αναγνώστες, αν όχι ειδικότερα για την Αλχημεία, τουλάχιστον για την εφαρμογή άλλων παραδοσιακών τεχνών, οι οποίες μέσω της «μυστικιστικής» ταύτισης του εαυτού μας με τα δρώμενά τους, ανοίγουν καινούργιους δρόμους μέσα μας και επιταχύνουν την εξέλιξή μας. Διότι όταν η αντίσταση του κατώτερου εαυτού μας είναι μεγάλη, χρειαζόμαστε όλη την βοήθεια που μπορούμε να βρούμε. Και πάντοτε πρέπει να θυμόμαστε στον παλιό Αλχημιστικό κανόνα που λέει: «το αλχημιστικό έργο πραγματώνεται ταυτόχρονα μέσα στον αθάνορα, μέσα στην καρδιά του αλχημιστή και μέσα στο σύμπαν».

Θαλής 3/2/2008